پایان چشم انتظاری

بالاخره بیستم اسفند فرا رسید.. عجب روزی بود...

صبح زود با صدای مامانی  برای خوردن صبحانه بیدارشدم.ساعت 5 صبح بود ومن میبایست از اون به بعد چیزی نخورم که حین عمل مشکلی پیش نیاد... صبحانه رو با بی میلی خوردم و مثلا رفتم که دوباره بخوابم اما اصلا نتونستم... نمیدونستم استرس یا خوشحالی یا ترس، هرچی بود خییلی حس عجیبی بود اصلا باورم نمیشد که تا چند ساعت دیگه تو کنار مایی!!

مامان بزرگ هم ساعت 8 اومد خونه ما و بابا مهدی هم که مرخصی گرفته بود و خونه بود... مامانی هم که یه هفته ای بود اومده پیش ما تا من بیشتر استراحت کنم..

کارهامو کردم و با بابا مهدی و مامان بزرگها تو اتاقت کلی عکس انداختیم.

ساعت 11:30 بود که بعد از نوشتن آخرین یادداشتم برای تو ، راهی شدیم..

قراربود ساعت 12 بستری بشم که موقع پذیرش گفتن دکتر مغازه سر یک عمل اورزانسی هستن و عمل شما عصر انجام میشه!!!

اصلا دلم نمیخواست برگردم خونه بخاطر همین تو بیمارستان موندم و ساعت 3 دوباره رفتم برای پذیرش ...

و سرانجام ساعت 5:40 منو برن سمت اتاق عمل...دیگه اون موقع بود که فهمیدم جقدر میترسم!!!

دکتر بیهوشی ازم پرسید اسپاینال یا جنرال؟ گفتم هرچی صلاح میدونیدو ایشون هم گفت برای سزارین اسپاینال بهتره و منم قبول کردم...وقتی دکتر مغازه رو دیدم استرسم کمتر شد و شروع به صحبت کردیم که تا گرم شدیم دیدم صدای دختر نازم بلند شد و همون لحظه آوردنش چسبوندنش به صورتم..

وای چه دختر اخمویی!!! با چشمای باز و اخمالو اینور و اونور رو نگاه میکرد!!!

وقتی گریه کرد بهم گفتن صداش کن ساکت میشه منم صدا کردم "مهرسا جونم" و دختر من ساکت شد......اصلا باورم نمیشد..خییییلی ذوقیدم.... و بعدبردنش پیش باباش که به قول باباش وقتی آوردنش نمیدونم چه حسی داشتم فقط عاششششقششش بودم.....

بله ، شما مهرسا خانم ناز ما در روز یکشنبه مورخ 91/12/20 ساعت 17:50 توسط دکتر ترانه مغازه ای در بیمارستان چمران، دیده به جهان گشودی و دل مارو بردی.....

اینم اولین عکست که همون لحظه ای که رفتی پیش بابا مهدی ازت انداخت...

واین هم عکسی که تو بیمارستان خودم ازت انداختم، مثل فرشته ها خواب بودی و هنوز یک روزت هم نشده بود.