مهرسا خورشید زندگی ما

تغییرات شما روز به روز بیشتر نمود پیدا میکرد. خییییییلی خواستنی تر شده بودی و البته کنجکاو تر دوست داشتی تو حالت ایستاده باشی و اینورو اونور رو نگاه کنی...وقتی مینشوندیمت یا عمودی نگه ت میداشتیم ذوقی میکردی که نگو.. ولی به سفارش خانم دکتر زیاد این کار رو نمی کردیم که به مهره های کمر کوچولوت فشار نیاد کارم خیییلی زیاد شده بود و تمام وقتم برای شما ، چون متاسفانه کم خواب بودی و طی روز خوب نمی خوابیدی ولی اصلا ناراحت نبودم و بر خلاف خیلی ها که میگن وای خداکنه بچه ما زودتر بزرگ بشه، من همیشه به بابا مهدی میگفتم "کاش زمان کند تر بگذره"   ...

روز 24 آبان ، یه روز بارونی قشنگ بعد از تحمل یه ترافیک سنگین در اتوبان امام علی و بلوار ارتش ، بالاخره رسیدیم به سونوگرافی دکتر میر محمد... منو بابا مهدی همیشه میگفتیم جنسیت خییلی مهم نیست ان شاالله که سالم باشه ولی اون روزی که داشتیم میرفتیم سونو خییییلی دلمون میخواست بفهمیم جنسیت شما چیه آخه 5 ماه گذشته بود و ما نمیدونستیم نی نی مون چیه!! جند بار هم که رفته بودیم سونو دکتر میگفت حالت جنین برای تشخیص مناسب نیستتتتتت خلاصه وقتی دکتر گفتن که به نظر جنین دختره،نا خودآگاه یه خنده ای کردمو بابا مهدی رو نگاه کردم ،بابا هم میخندید و چشماش یه برقی میزد که نگو.....حتی برای بار بعدی که رفتیم سونو گرافی ،وقتی دکتر صانعی مهربون(سونوگرافی نیاوران) بهمون...

چهل روز ابتدایی تولد تو از سخت ترین روزگاران ما بود البته شیرین بعد از تعطیلات نوروز بابا مهدی هم رفت سر کار ومن و شما روزها رو به تنهایی به سر می بردیم. تقریبا دیگه هیچ وقت استراحتی نداشتم ، صبح ها زود بیدار میشدم وشب ها دیر میخوابیدم ،آخه شب ها تا 2:30-3 بیدار بودی از طرف دیگه ترم جدید آموزشگاه هم شروع شده بود و نیاز به حضور من تو آموزشگاه بیشتر میشد هرچند که همکارهای خییییلییی ماهی دارم و همیشه بار زحمات منو به دوش میکشن.خانم نعمتی و گیلوری رو میگم . دو -سه باری گذاشتمت خونه پیش بابا مهدی و رفتم موسسه ولی هم شما هم بابا اذیت میشدین.بنابراین  تصمیم گرفتم از بعد از 40 روزگی شما باهم بریم موسسه. روز 38م  دوستان من ...

زمان سال تحویل خونه مامانی دور هم بودیم و شما هم کنار میز هفت سین، خواب! اینم عکست چند روز اول رو خونه ی مامانی موندیم وبجز خونه دایی امیرهم جایی نرفتیم.آخه شما هنوز خیلی کوچولو بودی. چند روزی که اونجا بودیم همه کمک میکردن و فشار زیادی به من نمیومد.انقدر همه باهات حرف میزدن که دیگه عادت کرده بودی وقتی کسی برات حرف نمیزد گریه میکردی... ااینم چندتا از عکسای اون روزهات       ...

 عصر روز دوشنبه از بیمارستان مرخص شدیم و با سلام و صلوات اومدیم خونه..خیییلی درد داشتم و دلم نمبخواست حتی یک قدم هم راه برم ولی خوب بهترین درمان هم همون راه رفتن بود. روز بعد برای چکاپ دوباره شمارو بردن بیمارستان و یه کوچولو زردی داشتی و گفتن دوباره باید فردا آزمایش بدی تا ببینیم بالاتر رفته یا نه. متاسفانه فرداش که دوباره آز دادی بیلی روبین خونت بیشتر شده بود و آقای دکتر گفتن باید یه شب بستری بشه، که من قبول نکردم چون میدونستم با یه شب بستری خوب نمیشی و اونجا بهت رسیدگی نمیکنن، تصمیم گرفتیم که دستگاه فتوتراپی اجاره کنیم و چه تصمیم خوبی هم گرفتیم چون شما کنار من توی خونه با یک شب استفاده از دستگاه خوب خوب شدی. البته اون شب خییلی دلم...

بالاخره بیستم اسفند فرا رسید.. عجب روزی بود... صبح زود با صدای مامانی  برای خوردن صبحانه بیدارشدم.ساعت 5 صبح بود ومن میبایست از اون به بعد چیزی نخورم که حین عمل مشکلی پیش نیاد... صبحانه رو با بی میلی خوردم و مثلا رفتم که دوباره بخوابم اما اصلا نتونستم... نمیدونستم استرس یا خوشحالی یا ترس، هرچی بود خییلی حس عجیبی بود اصلا باورم نمیشد که تا چند ساعت دیگه تو کنار مایی!! مامان بزرگ هم ساعت 8 اومد خونه ما و بابا مهدی هم که مرخصی گرفته بود و خونه بود... مامانی هم که یه هفته ای بود اومده پیش ما تا من بیشتر استراحت کنم.. کارهامو کردم و با بابا مهدی و مامان بزرگها تو اتاقت کلی عکس انداختیم. ساعت 11:30 بود که بعد از نوشتن آخرین یادداشتم ب...

شب یلدا بود که بالاخره منو بابا مهدی تصمیم گرفتیم از بین اسامی ای که بهمون پیشنهاد شده بود، یکیشو انتخاب کنیم. از ابتدا نظرمون روی اسم ثمین بود و اون شب هم همین اسم رو انتخاب کردیم و اعلام... چند وقتی به همین اسم شمارو صدا میکردیم..که یه هویی دو دل شدیم و خواستیم اسم ایرانی انتخاب کنیم.. و اینجوری شد که روز چهارم اسفند مهرسا رو انتخاب کردیم چون دیدیم از وقتی که تو به زندگی ما تابیدی زندگی ما پر از نعمت و شادی شده...     ****Mehrsa*** چیدمان اتاق دخترکمون 29 دی ماه ، روز جمعه بود که باکمک مامانی و خاله بشرا اتاقت رو چیدیم. انقدر کار شیرینی بود که متوجه گذشت زمان نمیشدیم. هر چیزی که برمیداشتیم یه نگاه می...

خدارو شکر دوران بارداری خوبی رو سپری کردم و شما دختر نازم نهایت همکاری رو بامن داشتی..البته بجز 14 هفته اول که به دلیل ویار شدید روزگار به سختی می گذشت ولی از پایان 14 هفتگی دیگه مشکل خاصی نداشتم و تونستم تا پایان 37 هفتگی سر کار برم و کلی فعال باشم به یمن قدم شما اتفاقات بسیار خوبی تو این دوران افتاد مثل عروسی دایی امیر، موفقیت های شغلی منو بابا مهدی و..، همین ها باعث میشد کندی گذشتن این روزها زیاد به چشممون نیاد...   ...

سلام دختر نازم... بعد از 8 ماه بالاخره موفق شدم برات وبلاگ بسازم تا خاطرات و عکس های قشنگتو اینجا به یادگار بذارم.. از ابتدای بارداریم تا همین الان که دقیقا 8 ماه داری ، تمام دلنوشته هامو برات توی یه دفتر ثبت کردم و از امروز به بعد توی این وبلاگ هم می نویسم تا یادگاری برات بمونه و هیچ وقت از بین نره..