پنج ماهگی

تابستون بود و هوا خیییلی گرم. تازه ماه رمضون هم بود. دلم خیلی برای بابا مهدی می سوخت.بنده خدا  چند کیلویی  وزن کم کرد ولی خب عوضش سعادت داشت و روزه هاشو گرفت. خدا قبول کنه.

امسال ماه رمضون کلی یاد سال قبل می کردیم . آخه ماه رمضون پارسال  بخاطر ویار شدید من حالم اصصصصصصصصلا خوب نبود و بابا مهدی تنهایی سحری میخورد و افطار می کرد چون من از بوی غذا حالم بد میشد....

خداروشکر با این که روز ها خواب خوبی نداشتی ولی شب و روزت رو پیدا کرده بودی و شب ها ساعت 8:30-9 می خوابیدی.

تلویزیون دیدن رو دوست داشتی و از خودت صداهای مختلفی در میووردی

غلت میزدی ولی دو هفته ای طول کشید تا کاملا یاد بگیری.یعنی اول یاد گرفتی خودتو دمر کنی و دوهفته بعدش یادگرفتی دوباره به پشت برگردی.

غذای خوش مزه ی پشه ها شده بودی...با این که پشه بند داشتی و خونه ما طبقه هشتمه نمیدونم این پشه ها از کجا میومدن و تو رو کباب می کردن...وای که چقدرحرص می خوردم...

امام زاده داوود

یه روز ظهر  یه دفعه ای تصمیم گرفتیم بریم امام زاده داوود . اولین بار بودد که شمارو اونجا میبردیم. با این که هوای تهران  خییلی گرم بود ولی اونجا هواش عااالی بود. زیارت کردیم و یه چرخی تو بازارچه زدیم و یه چیزایی خوردیم و برگشتیم آخه قرار بود برای شب بریم خونه مامان بزرگ اینا.

اینم شما و بابایی( و یه سه چرخه بامزه)

 اواخر پنج ماهگی شما، عروسی دایی مجتبی (دایی خودم) بود که به لطف وجود شما من هیچی از این عروسی نفهمیدم. اذیت نکردی ولی خب بچه داری این جور موقع ها آدمو معذب میکنه دیگهههه.

اینم عکس شما که بیشتر پیش مامانی بودی